Pedagog
SAMODZIELNOŚĆ
Mamo, tato – ja chcę być samodzielny!
Gdy rodzi się człowiek – w porównaniu z innymi istotami – jest najbardziej niesamodzielną i zależną od tych, którzy go otaczają istotą. Dziecko poprzez podejmowanie prób, gromadzenie doświadczeń stopniowo zaczyna opanowywać umiejętności, które są niezbędne w życiu. Dzięki temu, że doświadcza, rozwija swoje możliwości, poznaje własną odrębność i kształtuje tożsamość.
Samodzielność to coś co rozwija się etapowo. Pierwsze oznaki samodzielności pojawiają się , gdy dziecko podejmuje próbę nauki chodzenia, spożywania posiłków czy samodzielnego mycia się. Wraz z każdym dniem, miesiącem życia rozszerza się zakres samodzielności dziecka, wtedy dziecko zaczyna przejawiać bunt, czyli nie chce by mu pomagano. Dorośli są potrzebni dzieciom do tego, aby nauczyć się konsekwencji działań i doświadczeń wielu błędów – czy też nie.
Dzieci w wieku przedszkolnym potrzebują dużo przestrzeni, jeśli chodzi o bycie samodzielnym. Często wykonujemy za dzieci podstawowe czynności, takie jak ubieranie czy karmienie. Dlaczego?
Co myśli i czuje dziecko, gdy rodzice wykonują za nie czynności?
- Mama zrobi to lepiej niż ja.
- Nie poradzę sobie.
- Nie umiem.
- Ja nie muszę tego umieć, tata zrobi to za mnie.
Dlaczego wielu rodziców nie pozwala dzieciom na samodzielne działanie?
- Zrobisz sobie krzywdę!
- Utniesz się!
- Ubiorę Cię. Będzie szybciej.
- Nakarmię, żebyś nie nabrudził!
- Zrobię za Ciebie. To jest zbyt trudne.
- Mama posprząta. Jeszcze się w życiu napracujesz.
- On/ona jest jeszcze taki/taka mały/a!
KILKA SŁÓW O GOTOWOŚCI SZKOLNEJ
To gotowość do rozpoczęcia nauki, podjęcia nowych zadań oraz zdolności przystosowywania się do nieznanego środowiska.
Osiąganie gotowości szkolnej uzależnione jest od wielu czynników
- Stanu zdrowia
- Wrodzonych zdolności
- Nabytych umiejętności – tutaj znaczenie ma:
- Długość uczęszczania przez dziecko do przedszkola( im dłużej korzysta z opieki przedszkola, tym lepiej jest przygotowane do podjęcia nauki w szkole)
- Przebieg procesu adaptacji dziecka do nowych sytuacji
- Zaangażowanie rodziców w pobudzanie rozwoju dziecka poprzez organizowanie zabaw zaspakajających jego potrzeby związane z rozwojem fizycznym, poznawczym oraz emocjonalnym
- Wymagania stawiane wobec dziecka – adekwatne do wieku i jego możliwości
- Zapewnianie możliwości nawiązywania kontaktów z rówieśnikami
W GOTOWOSCI SZKOLNEJ UWZGLEDNIAMY
Umiejętności społeczne
– Czy dziecko potrafi po sobie posprzątać?
– Czy zna zasady bezpiecznej zabawy w grupie?
– Czy potrafi poczekać na swoją kolej?
– Czy dziecko stara się unikać sytuacji konfliktowych?
– Czy nie skarży bez powodu, nie obraza się, nie odchodzi?
– Czy kontroluje swoje emocje?
– Wypowiada się w sposób zrozumiały?
– Czy potrafi zadawać pytania?
– Mówić o rzeczach ważnych dla siebie?
– Okazywać radość i inne emocje – adekwatnie do sytuacji?
Samodzielność
– Czy dziecko potrafi samodzielnie się ubrać?
– Wykonuje polecenia?
– Podejmuje próby radzenia sobie z trudnościami?
-Czy dziecko zraza się niepowodzeniami?
– Czy dziecko przejmuje inicjatywę w zabawie z kolegami?
– Czy stara się dokończyć powierzone zadania w możliwie najlepszy sposób ?
– Czy dziecko bywa twórcze i kreatywne?
– Czy dziecko potrzebuje ciągłej uwagi dorosłego?
– Czy dziecko nie ucieka od samodzielnego wykonywania zadań?
Umiejętności poznawcze i szkolne
– Czy dziecko potrafi odróżniać kierunki prawo/lewo?
– Czy posiada orientację przestrzenną?
– Czy potrafi wskazać przyczynę i skutek w opowiadaniu?
– Czy zna nazwy dni, miesięcy i pór roku?
– Czy potrafi wskazać różnicę miedzy dwoma takimi samymi obrazkami?
– Czy układa puzzle, odwzorowuje szlaczki, odtwarza wzory literopodobne?
– Czy dziecko przelicza na konkretach do 10?
– Czy potrafi dzielić wyrazy na sylaby i stara się je dzielić na głoski?
Sprawność motoryczna
– Czy wykonuje proste ćwiczenia gimnastyczne?
– Czy lubi aktywność ruchową?
– Czy wykonuje prace manualne- wycina, przykleja, lepi z plasteliny?
– Czy potrafi łapać i rzucać piłkę?
– Czy jeździ na rowerze, przechodzi na równoważni, wspina się?
– Czy buduje z klocków?
– Czy prawidłowo trzyma ołówek, kredkę?
ŻYCZYMY BEZPIECZNYCH WAKACJI
Wakacje to szczęśliwy czas dla wielu z nas, po całym roku szkolnym w końcu możemy odpocząć i naładować akumulatory na kolejny rok szkolny. Jest to również czas wzmożonego ruchu drogowego , wśród młodzieży jest to czas aktywnego odpoczynku, grillowania i wieczornych imprez. Tym samym dla rodziców, jest to czas wyostrzenia wzroku i wzmożonej opieki nad dziećmi.
Oto kilka zasad, które warto przypomnieć dzieciom, szczególnie przed wakacjami
- Do zabawy wybieraj zawsze miejsca oddalone od jezdni
- Zawsze zapinaj pasy bezpieczeństwa w samochodzie
- Pamiętaj o zasadach bezpiecznego przechodzenia przez jezdnię- przechodź na pasach dla pieszych i na zielonym świetle
- Nie rozmawiaj z obcymi
- Nie oddalaj się z nieznajomymi, nie wsiadaj z nimi do samochodu
- Nie bierz słodyczy ani prezentów od obcych
- Pamiętaj o numerach alarmowych, w razie potrzeby dzwoń i wezwij pomoc
- Pamiętaj o ochronie przed słońcem
- Nie wchodź do wody bez opieki osoby dorosłej
- Pij dużo wody i noś nakrycie głowy
- Kąp się tylko w miejscach do tego przeznaczonych, na strzeżonych i bezpiecznych kąpieliskach
- Zadbaj o właściwy ubiór – strój z elementami odblaskowymi
- Nie oddalaj się bez pytania od rodziców, żeby się nie zgubić
- Musisz pamiętać jak się nazywasz i gdzie mieszkasz
Już dziś życzymy udanych wakacji! Mamy nadzieję,, że po wakacjach spotkamy się zdrowi i wypoczęci, czego serdecznie życzymy!
2 kwietnia – Światowy Dzień Świadomości Autyzmu.
Został ustanowiony w 2008 r. Jego celem jest propagowanie wiedzy na temat autyzmu i budowanie wrażliwości społecznej w tym zakresie.
Puzzel jako symbol autyzmu pojawił się w 1963 r. – wymyśliła go organizacja National Autistic Society. Chciano w ten sposób zasugerować, że osoby z autyzmem cierpią z niewyjaśnionego powodu.
Autyzm to całościowe zaburzenie rozwoju, atypowa specyfika rozwoju układu nerwowego, która wpływa na sposób, w jaki jednostka komunikuje się, zachowuje i oddziałuje z innymi ludźmi. Osoby z autyzmem często mają trudności w nawiązywaniu kontaktów społecznych, rozumieniu języka i emocji innych osób, oraz mogą wykazywać stereotypowe wzorce zachowań i zainteresowania.
Autyzm jest spektrum zaburzeń, co oznacza, że objawy i ich nasilenie mogą być bardzo różne u różnych osób. Niektórzy ludzie z autyzmem mają problemy z komunikacją werbalną i niewerbalną, podczas gdy inni mogą mówić płynnie, ale mieć trudności z czytaniem i interpretacją mowy innych osób. Niektórzy z kolei wykazują powtarzające się ruchy ciała, a inni wykazują szczególne zainteresowania lub obsesje.
Nie ma jednej przyczyny autyzmu, ale istnieją badania sugerujące, że czynniki genetyczne i środowiskowe mogą odgrywać rolę w jego rozwoju. Chociaż autyzm nie jest uleczalny, istnieją różne terapie, które mogą pomóc osobom z autyzmem w nauce umiejętności społecznych i radzeniu sobie z objawami.
ASD często współwystępuje z innymi zaburzeniami, dlatego możemy rozpoznawać zaburzenie łącznie z: dobrze znanymi medycznymi lub genetycznymi zaburzeniami lub ekspozycją na znany czynnik środowiskowy, z innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, psychicznymi lub behawioralnymi.
Oto kilka sygnałów na które powinniśmy zwracać uwagę u dziecka:
unikanie kontaktu wzrokowego, gestów, ekspresji twarzy, pozycji ciała w relacjach,
ograniczone zainteresowanie kontaktem społecznym, np. niereagowanie na osoby przebywające w pobliżu lub próbujące nawiązać z pacjentem kontaktu
brak zainteresowań typowych dla wieku, a często te wąskie, nietypowe, fascynacje czymś
nie zrozumienie i nie potrafienie dostosowania zachowania do sytuacji
problemy z porozumiewaniem się mową
opór przed zmianą
wrażenie braku empatii, brak zainteresowania innymi
stereotypowe i powtarzalne zachowania, w tym proste motoryczne stereotypie (np. machanie rękoma), powtarzalne używanie przedmiotów (np. kręcenie kółkami samochodu) lub powtarzalną mowę
Diagnoza
Diagnoza w kierunku ASD może być przeprowadzona w każdym wieku. Najwcześniejsze rozpoznania są stawiane ok. 18-24m.ż. U młodszych dzieci diagnoza obarczona jest większym błędem. W czasie procesu diagnostycznego powinni uczestniczyć różni specjaliści, w tym: psychiatra dzieci i młodzieży ,psycholog, pedagog i/lub neurologopeda i/lub inny specjalista posiadający doświadczenie w diagnozowaniu pacjentów z ASD.
Proces diagnostyczny powinien obejmować:
przeprowadzenie wywiadu z rodzicem/opiekunem
obserwacja dziecka/nastolatka w sytuacjach swobodnych i zadaniowych
informacje o funkcjonowaniu pacjenta w różnych środowiskach (w tym informacje ze szkoły, obserwacja na terenie szkoły, wykorzystanie materiału filmowego przygotowanego przez rodziców obrazujących codzienne funkcjonowanie pacjenta w różnych sytuacjach, w tym sytuacjach społecznych, w przypadku nastolatków może być wykorzystany „materiał audio”),
u dzieci poniżej 5 r.ż. – diagnoza funkcjonalna, u dzieci powyżej
5 r.ż. – ocena poziomu rozwoju intelektualnego,
podsumowanie i przekazanie informacji zwrotnych z przeprowadzonej diagnozy, przedstawienie dalszego postępowania – np. pokierowanie do miejsc prowadzących terapię, uzyskanie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego; czynności te jako wynik wspólnej pracy zespołu (lekarz, psycholog, pedagog)
Leczenie opiera się na oddziaływaniach terapeutycznych, których celem jest poprawa funkcjonowania dziecka, a przez to: obniżenie nasilenia objawów osiowych, zwiększenie samodzielności pacjenta. Oddziaływania terapeutyczne uzależnione są od wieku dziecka, głębokości deficytów funkcjonowania, obejmują: psychoedukację rodziców, warsztaty dla rodziców, Treningi Umiejętności Społecznych (TUS), terapię logopedyczną (w zależności od potrzeb pacjenta), stymulację rozwoju w zakresie: funkcjonowania społecznego, komunikacji, rozwijania teorii umysłu, rozszerzania sposobów radzenia sobie ze stresem. Wspólnymi elementami modyfikacji behawioralnych i środowiskowych jest dostosowanie wymagań i przystosowanie otoczenia do możliwości dziecka.
Autyzm u dorosłych to ciągle niedoceniany i często niediagnozowany problem. Zwykle myśli się o autyzmie jako o zaburzeniu rozwoju dziecięcego, ale wiele osób z autyzmem może nie być zdiagnozowanych aż do dorosłości. Osoby dorosłe z autyzmem mogą mieć trudności w zakresie relacji społecznych, komunikacji, radzenia sobie z zmianami, a także mogą mieć ograniczone lub intensywne zainteresowania.
Wiele osób z autyzmem dorosłych zdobywa kwalifikacje, zdolności i doświadczenie zawodowe, ale może mieć trudności w nawiązywaniu kontaktów z innymi ludźmi i w radzeniu sobie w zmieniającym się środowisku pracy. Mogą również potrzebować wsparcia w zarządzaniu codziennymi obowiązkami, takimi jak utrzymywanie czystości, gotowanie i planowanie.
Diagnoza autyzmu u dorosłych wymaga zwykle dokładnego wywiadu z pacjentem i jego rodziną, a także testów neuropsychologicznych. Terapia zachowawcza, terapia mowy i terapia sensoryczna są często stosowane u dorosłych z autyzmem, aby pomóc im radzić sobie z trudnościami w komunikacji, radzeniu sobie ze stresem i w nawiązywaniu kontaktów społecznych.
Małgorzata Stożek
ŚWIATOWY DZIEŃ ZESPOŁU DOWNA
21 marca 2025
Czym jest Światowy Dzień Zespołu Downa?
Każdego roku 21 marca obchodzimy Światowy Dzień Zespołu Downa.
To wyjątkowy dzień, w którym zwracamy uwagę na osoby z zespołem Downa i ich niezwykłe zdolności oraz talenty. Święto to zostało ustanowione, aby pokazać, że wszyscy jesteśmy wyjątkowi i ważni.
Jak możemy wspierać osoby z Zespołem Downa?
Każdy z nas może pomóc, aby osoby z zespołem Downa czuły się akceptowane i doceniane.
Pomagajmy w trudniejszych zadaniach, jeśli ktoś tego potrzebuje.
Bądźmy mili i życzliwi. Traktujmy wszystkich równo, niezależnie od różnic.
Czym jest Zespół Downa?
Zespół Downa to cecha genetyczna, która wpływa na rozwój człowieka. Osoby z zespołem Downa rodzą się z dodatkowym chromosomem, co sprawia, że rozwija się trochę inaczej niż większość ludzi. Osoby z zespołem Downa mają 47 chromosomów, zamiast 46.
Dlaczego obchodzimy to święto?
Światowy Dzień Zespołu Downa pomaga ludziom lepiej zrozumieć, czym jest ta cecha i jak możemy wspierać osoby z zespołem Downa w codziennym życiu.
Pokazujemy, że wszyscy jesteśmy równi.
Uczymy się, jak być dobrymi kolegami i koleżankami.
Podkreślamy, że każdy człowiek ma swoje marzenia i zdolności.
Symbol kolorowych skarpetek
Czy wiesz dlaczego 21 marca ludzie zakładają kolorowe skarpetki nie do pary?
Jest to symbol różnorodności i akceptacji!!!
Skarpety nie do pary przypominają nam o wyjątkowości każdego człowieka.
Zakładając je, okazujemy wsparcie osobom z zespołem Downa.
Małgorzata Stożek
NUDZĘ SIĘ… NUDA – PROBLEM, CZY SZANSA NA ROZWÓJ?
NAUKA NUDY
Nuda jest naturalnym stanem, czyli czymś co musi towarzyszyć również naszym dzieciom…ba – to idealny czas, w którym nasze dzieci zaczynają rozumieć swoje myśli oraz uczucia.
Nuda dzięki stymulacji kreatywności – zmusza nasze dzieci do szukania nowych sposobów na zabawę czy zajęcia sobie czasu. Wymyślając dzieciom konkretne zajęcia, jako sposób na zwalczenie nudy- zabijamy w nich tę kreatywność. Co więcej – dzieci, gdy się nudzą uczą się samodzielności. Nuda uczy również – cierpliwości – pokazując dzieciom to, że nie zawsze trzeba być czymś zajętym.
Nuda jest szalenie ważnym elementem w rozwoju dzieci – pomaga zrozumieć siebie i świat wokół nas.
DZIECI SA NATURALNIE KREATYWNE – ICH WYOBRAZNIA JEST NIEOGRANICZONA
Dzieci maja zdolność do tworzenia zabaw – często sa one odbiciem świata w ich oczach. Zamiast podrzucać im gotowe rozwiązania, warto dać im przestrzeń do samodzielnego odkrywania. Samodzielna zabawa pozwala dzieciom na rozwijanie umiejętności rozwiazywania problemów. Kiedy wymyślają gdy, zabawy – wymyślają również ich zasady, uczą się jak rozwiązywać konflikty, jak się odnaleźć w nieprzewidzianych sytuacjach.
TE UMIEJĘTNOŚCI SĄ NIEZBEDNE W ŻYCIU DOROSŁYM!!!
ROZMAWIAJMY Z DZIECMI O NUDZIE
Rozmowa zawsze jest bardzo ważna – również temat nudy nie powinien być tematem omijanym. Dziecko często jest sfrustrowane tym, że się nudzi – i ma do tego pełne prawo, to nowe rzeczy, których doświadcza i nie do końca musi wiedzieć jaki sobie z tym poradzić, dlatego w tym momencie wkroczyć powinien rodzic czy opiekun, który nauczy dziecko, jak radzić sobie z tym uczuciem.
Ja gdy się nudzę….
- Wymyślam historie, śpiewam
- Czytam, muzykuję, maluję
Małgorzata Stożek
Wpływ mass mediów na życie naszych dzieci
Telewizja spełnia wiele ważnych funkcji, przede wszystkim informacyjno-dydaktyczną i rozrywkową.
Jest wiele aplikacji oraz programów telewizyjnych, które maja pozytywny wpływ na wyobraźnię i myślnie dziecka. Środki masowego przekazu mogą stanowić cenne źródło informacji o kulturze, o świecie, o nauce.
Niestety w ostatnich latach obserwujemy negatywny wpływ środków masowego przekazu na młodego człowieka
Dzieci spędzają przed ekranem telewizora, tabletu czy smartfona kilka godzin dziennie. Pierwszym negatywnym skutkiem jaki tym sposobem serwujemy dziecku to psucie jego wzroku. Nic tak nie osłabia wzroku jak nieprzerywalna współpraca ze świecącym ekranem.
Wśród oglądanych przez dzieci treści przeważają niestety te, które nie wnoszą nic pozytywnego do życia, ich życia. Zatrważające jest to, że część z tych treści to również programy, gry, bajki, aplikacje z ogromem agresji, śmierci, złości, krwi.
Gdy darzymy dziecko zaufaniem i nie mamy kontroli nad treściami, do których ma dostęp- to tak jakbyśmy akceptowali i dawali naszym dzieciom pozwolenie na to, by w przyszłości przejawiały agresywne zachowania i nie miały umiejętności radzenia z problemami, które czekają na nie w dorosłym życiu.
Dzieci uczy się poprzez obserwację!
Dzieci są niezwykle dokładnymi obserwatorami. To od nas –dorosłych uczą się w jaki sposób mogą wykorzystać czas wolny. Nie unikniemy całkowicie mediów, nie jesteśmy w stanie zakazać dzieciom do nich dostępu. Jesteśmy natomiast w stanie przejąć kontrolę nad treściami, które ogląda nasze dziecko i mamy możliwość zadecydowania o tym, ile dziecko będzie spędzało z mediami czasu.
Kontrolowanie przez rodziców treści, które ogląda ich dziecko oraz czasu, które spędza przed ekranem komputera czy telefonu, nie jest zabieraniem dzieciom wolności. Trzymanie ręki na pulsie zaprocentuje w przyszłości – dobrym kontaktem miedzy dzieckiem a rodzicami oraz lepszym kontrolowaniem przez dzieci swoich emocji.
Małgorzata Stożek
CO WARTO ROBIĆ PRZED ŚWIETAMI?
Porządki przedświąteczne to często powód do wielu sporów, a jakby tak część obowiązków powierzyć dzieciom?
Wycieranie kurzu? Dlaczego nie – dzieci uwielbiają pomagać, trzeba tworzyć im sytuacje, aby mogli to robić. Listwy przypodłogowe, czy kurz na szafce – to idealne zadania dla przedszkolaka.
Pomaganie przy praniu? Wkładanie do pralki i rozładowywanie pralki? Powieszanie prania? Segregowanie skarpetek? – to dla naszego przedszkolaka na pewno nic trudnego!
Pomoc w wyciąganiu umytych naczyń ze zmywarki? Albo ze zmywarki? Albo ze suszarki na naczynia? – wiadomo trzeba uważać, ale nawet nam zdarzy się coś czasem stłuc. Gdzieś tego wszystkiego trzeba się nauczyć…
Dzieci uczestnicząc w tym przedświątecznym, bogatym w obowiązki czasie – poczują się docenione.
CO MOGĄ ROBIC MAŁE RACZKI?
Małe raczki mogą stworzyć wspaniałe świąteczne wystroje, np. łańcuch na choinkę, czy taki, którym będzie można ozdobić jakąś część domu. Dzieci uwielbiają, gdy ich praca jest eksponowana w widocznym miejscu.
POMYŚLCIE:CO JEST NAJWSPANIALSZE WE WSPÓLNYM WYPEŁNIANIU OBOWIAZKÓW I DEKOROWANIU DOMU?
Małgorzata Stożek
A TERAZ SKUPMY SIĘ NA NARZĘDZIU PISARSKIM
Rozwój motoryczny Waszego dziecka jest ogromnie ważny. Każdego dnia rozwijamy w przedszkolu sprawność manualną Waszych pociech oraz ich koncentrację wzrokowo-ruchowa, która jest niezbędna w procesie przygotowania dzieci do nauki pisania. Cały proces przygotowawczy rozpoczyna się już w grupie maluszków.
Od najwcześniejszych lat należy dziecko uczyć właściwego posługiwania się przyborami do rysowania i pisania. W związku z tym konieczne jest zwrócenie uwagi na prawidłowy sposób trzymania przez dziecko kredki czy ołówka.
Wyróżniamy 5 etapów rozwoju chwytania kredek przez dzieci.
- Chwyt cylindryczny -1-2 lata
- Chwyt grzbietowy – 2-3 lata
- Chwyt opuszkami palców – 3-4 lata
- Statyczny chwyt statywowy – 4-6lat
- Dynamiczny chwyt trójpalcowy – 6-7 lat
Obserwujmy nasze dzieci – wspierajmy je by ułatwić im kroczenie po kolejnych ścieżkach edukacji.
Propozycje ćwiczeń, aby w sposób naturalny „ wymusić” na ręce prawidłowy rodzaj chwytu, czemu nie? Oto one:
- „ROBIMY OGROMNY BAŁAGAN”- WYDZIERANIE MAŁYCH KAWAŁKÓW PAPIERU
- „ KOSZULA TATY”-ZAPINANIE I ODPINANIE GUZIKÓW
- „MOJE OBOWIĄZKI”-WIESZANIE PRANIA
Małgorzata Stożek
Przed nami okres zachorowań, Wasze dzieci rozpoczynając przebywanie w przedszkolu będą narażone na styczność z wieloma wirusami i bakteriami. To normalne, dzieci bawią się wspólnie, więc dzielą się również tym co niewidoczne i mimo dbania o czystość w naszym przedszkolu nie unikniemy wzajemnego zarażania się. Dlatego apelujemy do Was! Gdy Wasze dzieci są chore, czują się słabe, zostawcie je w domu. Chore dzieci nie dość, że źle się czują – zarażają innych.
Często dzieci mówią o tym, że dostały od mamy syrop czy kropelki, albo że w nocy miały gorączkę czy wymiotowały. Pamiętajmy, jednak, że leki, które podajecie, po jakimś czasie przestana działać. Mamy świadomość, że trudno jest Wam czasem znaleźć opiekę dla malucha, ale pamiętajmy, że jedno dziecko ma „w miarę” dobrą odporność i z wirusem przekazanym przez Państwa malucha sobie poradzi, ale inne – ze słabą odpornością trafi do szpitala. Dlatego szanujmy się wzajemnie i dbajmy wszyscy o zdrowie naszych przedszkolaków.
Małgorzata Stożek
Żegnamy adaptację! Witamy przeziębienia!!
JAK NAUCZYĆ DZIECKO WYDMUCHIWAĆ NOS?
Po prostu dmuchać, ale zamiast buzią, robić to noskiem. Mamy coraz więcej liści na dworze, wykorzystajmy ten darmowy dar jesieni do zabawy z dzieckiem – stwórzmy grę, określmy tor, start, metę i zaczynamy! – „Dmuchanie nosem liścia do mety”, jeśli nie liść, to może listek papieru toaletowego, kilka minut dziennie takiej zabawy i dziecko będzie mogło w końcu odetchnąć z ulgą i oddychać pełną piersią.
Przeziębienia to normalna sprawa, szczególnie kiedy, zbliża się jesień – wtedy wielu z nas pociąga nosem, wielu z nas może odczuwać suchość w gardle, ogólne zmęczenie czy zdarza się również gorączka.
O ile pociąganie nosem to normalna spraw w przedszkolu, tak coraz częściej widzimy również duszenie się od kaszlu czy przeogromny katar. Wierzymy, że kontrolujecie choroby Waszych dzieci, że dbacie o nie, ale niedoleczenie przeziębień, może mieć katastrofalne skutki dla dziecka. Prócz tego, że dziecko odczuwa większe zmęczenie, jest bardziej marudne to: nieleczony, niedoleczony kaszel może spowodować, że wydzielina, która zalega nie będzie do końca odkrztuszona, co za tym idzie, nasze dziecko może zachorować na zapalenie oskrzeli, a czasem nawet płuc. Nieleczony katar –może skutkować spadkiem odporności, czy tak samo jak kaszel, również – zapaleniem płuc. Niedoleczone, nieleczone choroby mogą również osłabić serce. Często mówicie – o alergiach – ale przy stosowaniu sterydów czy leków przeciwhistaminowych objawy powinny być mniejsze, albo powinny zniknąć, lecz skoro one nadal są widoczne – leki najwyraźniej nie pomagają. Nie poruszalibyśmy tego tematu, bo jest grząski i dla wielu z Was drażliwy, ale niesamowicie smutno patrzy się cały dzień na chore dziecko, które nie potrafi poradzić sobie z wydmuchaniem nosa, a nawilżenie gardła wodą czy herbata nie pomaga w kaszlu, nawet przytulanie z nauczycielem nie pomaga w zmęczeniu chorobą.
Wiemy, że Wasze maluchy wiele już potrafią, ale przedstawiamy Wam kilka spraw, które powinny potrafić Wasze dzieci, gdy przekraczają próg każdego przedszkola.
CO POWINNO UMIEĆ DZIECKO , KTÓRE IDZIE DO PRZEDSZKOLA?
- samodzielnie umyć ręce;
- korzystać z toalety;
- wytrzeć nosek;
- zdjąć i ubrać podstawowe ubrania;
- rozpoznawać swoje rzeczy;
- jeść łyżką i widelcem;
- gryźć(pokarm);
- wiedzieć jak ma na imię i jak się nazywa
Dzieci w domu uczą się najwięcej i to z domu wynoszą większość nawyków (Waszą rolą jest to, by były dobre nawyki), pamiętajmy, by przypominać dzieciom, że po skorzystaniu z toalety używamy spłuczki, a później pamiętamy o myciu rąk. Bardzo ważna jest umiejętność „wydmuchania” noska, nie jest sztuką rozetrzeć zawartość nosa po policzkach – sztuką jest się tego pozbyć! Zachęcajmy dzieci do samodzielności, nie zabierajmy im przyjemności z bycia dużymi poważnym przedszkolakiem – pozwólmy im się samodzielnie ubierać i rozbierać , dzięki temu będą również lepiej pamiętały w czym przyszły do przedszkola.
Jedzenie…. Z każdym rokiem obserwujemy, że dzieci coraz gorzej radzą sobie podczas posiłków, domyślamy się, że to sprawa złożona – więc ruszamy do Was z propozycją: odstawiamy już karmienie przez mamę, tatę czy babcię, czas chwycić samodzielnie widelec, podczas posiłków wyłączamy telewizor, telefon, on naprawdę nie jest nam do niczego potrzebny, a już na pewno nie podczas jedzenia.
AKCJA ADAPTACJA
Drodzy Rodzice!
Przed Wami szalenie trudny czas! Czas adaptacji Waszego malucha- choć tak naprawdę to będzie też Wasza adaptacja. Dlatego chcielibyśmy ułatwić wszystkim ten niezwykle ważny okres. Wiemy bardzo dobrze, że jest Wam ciężko. Trudno wypuścić maleństwo samo do przedszkola, a jeszcze trudniej jest, gdy słyszymy jego płacz. Uspakajamy, to sytuacja przejściowa. Jeśli Wy wytrzymacie te kilka, kilkanaście dni, Wasz maluch również da radę. Życzymy powodzenia i zachęcamy do zapoznania się z treścią wszystkich informacji, które tutaj na Państwa czekają.
Małgorzata Stożek
Wszystko zaczęło się od autora Petera H. Reynoldsa, który napisał książkę „The Dot” – „Kropka”. Poświęcił ją swojemu nauczycielowi matematyki z siódmej klasy, panu Matsonowi, ponieważ bardzo wiele mu zawdzięczał. Książka „Kropka” przedstawia historię małej nieśmiałej dziewczynki o imieniu Vashti, która nie wierzy w swoje możliwości. Kiedy Vashti na lekcji plastyki nie ma pomysłu na rysunek, nauczycielka cierpliwie czeka i mówi: „Postaw tu kropkę, i zobaczymy, co się stanie…” Ciąg dalszy poznacie już wkrótce. Zdradzimy tylko, że Peter H. Reynolds stworzył bardzo budującą opowieść o kropce, która zmieniła świat małej Vashti, o Vashti, która dzięki kropce uwierzyła w siebie, a także pomogła uwierzyć w siebie innym. A kropka jest od tej pory symbolem talentu, pasji, rozwiniętych skrzydeł… Kropka z książeczki o Vashti stała się też pretekstem do zorganizowania wielkiej światowej akcji – Międzynarodowego Dnia Kropki. Jest on obchodzony 15 września od 2008 roku. Uczniowie, nauczyciele, bibliotekarze, pracownicy instytucji kultury na całym świecie organizują tego dnia wiele działań, które pomagają dzieciom uwierzyć w siebie, odkrywać swoje talenty, mocne strony i odważnie je prezentować.
ŚWIETUJEMY RAZEM DZIEN KREATYWNOŚCI I POZNAJEMY HISTORIĘ VASHTI-BOHATERKI KSIĄŻKI PETERA H.REYNOLDSA „THE DOT”, CZYLI „KROPKA”, KTÓRA DZIĘKI MAŁEJ KROPCE I WSPANIAŁEJ NAUCZYCIELCE PLASTYKI UWIERZYŁA W SIEBIE.
DLATEGO 16 WRZEŚNIA W NASZYM PRZEDSZKOLU BĘDĄ KRÓLOWAŁY KROPKI I KROPECZKI! ; )
W tym dniu ubieramy się w rzeczy, które mają kropki, grochy: duże, małe, kolorowe, czy jednobarwne…lub ozdabiamy je samiJ -najważniejsza jest kreatywność.
Zapraszamy wszystkie dzieci z nauczycielami i pracownikami przedszkola do wspólnej zabawy.
